DAT WERD TIJD!!!
Patrice, tel die laatste 2 weekjes maar rustig af ; 19 sept word je weer aan tafel verwacht!
Maar daarvoor komen we natuurlijk al wel even uitleg vragen hoe je het in godsnaam nog bijna 3 maanden in dat rare vrouwonvriendelijke Griekse oord hebt kunnen volhouden! (ik ben trots op je!)
Dikke knuffels van Olga
& ANDERE ZAKEN
Sommigen van jullie was het misschien al opgevallen dat ik me de laatste tijd (weer) niet super voelde.
Ik noem het maar "last van mezelf", want het blijft voor mij toch erg ongrijpbaar hoe ik me voel.
Het lijkt erop dat de verhuizing, meer drukte op het werk, de ziekte-ontwikkelingen rond Jan z'n vader en zo meer, mij toch weer behoorlijk van slag hebben gebracht, meer dan ik wilde toegeven.
Ik was dus toch nog niet zover dat ik de hele wereld weer aankon, het kost me juist al teveel energie om de dagelijkse dingen te doen.
Ik denk al snel: "Je bent pas ziek als je dat kunt zien" (geen verwijzing onderstaand Schuur-verhaal) en dan kan ik moeilijk accepteren dat ik nu voor geen meter functioneer, in werk niet en prive niet.
All-time maatje Jan sleurt me zo'n beetje door de dagen heen (voor de 1000-ste keer thanx daarvoor, al mag ik dat niet van je zeggen), terwijl ik vind dat hij wel wat anders aan z'n hoofd heeft op dit moment.
Dus zo kon het niet langer... en dat vond mijn baas ook en de bedrijfsarts met name, waardoor ik toch weer minder zal gaan werken.
Wat voor mij heel moeilijk is omdat ik me op dit moment alleen maar bezighoudt met de vraag hoe anderen daar op zullen reageren.
De bedoeling is dat ik aan het einde van dit jaar weer wat beter (en nu echt) in m'n vel zit.
Ik dacht, ik schrijf het maar even op, dan hoef ik niet te vaak te vertellen.
Tot donderdag bij Mama kookt in principe.
Patrice, tel die laatste 2 weekjes maar rustig af ; 19 sept word je weer aan tafel verwacht!
Maar daarvoor komen we natuurlijk al wel even uitleg vragen hoe je het in godsnaam nog bijna 3 maanden in dat rare vrouwonvriendelijke Griekse oord hebt kunnen volhouden! (ik ben trots op je!)
Dikke knuffels van Olga
& ANDERE ZAKEN
Sommigen van jullie was het misschien al opgevallen dat ik me de laatste tijd (weer) niet super voelde.
Ik noem het maar "last van mezelf", want het blijft voor mij toch erg ongrijpbaar hoe ik me voel.
Het lijkt erop dat de verhuizing, meer drukte op het werk, de ziekte-ontwikkelingen rond Jan z'n vader en zo meer, mij toch weer behoorlijk van slag hebben gebracht, meer dan ik wilde toegeven.
Ik was dus toch nog niet zover dat ik de hele wereld weer aankon, het kost me juist al teveel energie om de dagelijkse dingen te doen.
Ik denk al snel: "Je bent pas ziek als je dat kunt zien" (geen verwijzing onderstaand Schuur-verhaal) en dan kan ik moeilijk accepteren dat ik nu voor geen meter functioneer, in werk niet en prive niet.
All-time maatje Jan sleurt me zo'n beetje door de dagen heen (voor de 1000-ste keer thanx daarvoor, al mag ik dat niet van je zeggen), terwijl ik vind dat hij wel wat anders aan z'n hoofd heeft op dit moment.
Dus zo kon het niet langer... en dat vond mijn baas ook en de bedrijfsarts met name, waardoor ik toch weer minder zal gaan werken.
Wat voor mij heel moeilijk is omdat ik me op dit moment alleen maar bezighoudt met de vraag hoe anderen daar op zullen reageren.
De bedoeling is dat ik aan het einde van dit jaar weer wat beter (en nu echt) in m'n vel zit.
Ik dacht, ik schrijf het maar even op, dan hoef ik niet te vaak te vertellen.
Tot donderdag bij Mama kookt in principe.
