Vergeet ik toch Pieter op te tikken in mijn met heimwee-tranen doorspekt betoog voor alles wat we al ruim 11 jaar beleven. Zie "etentje donderdag". Een poging...
"Een vreemde vogel", dacht ik in februari 1993. Aan wiens kant hij zou staan was nog niet volledig duidelijk, want Pieter kon ook heel goed het chefje spelen. Ik was wel onder de indruk van het VPRO-geluid dat uit zijn strot kwam. Het klonk alsof hij er serieus verstand van had. Erik en ik tegen de rest, daar gingen we aanvankelijk van uit. Hitradio moest het worden, we zouden lachen en zuipen. Gezellig werd het, dat ontkent geen levend wezen.
Die ene man die de mode volledig negeert, zijn eigen plan trekt, het liefst tegen de wind in fietst om vervolgens bij het stallen even lekker met de bijbehorende ketting te rammelen (ik krijg al dorst als ik het ijzer-op-ijzer geluid hoor, Pavlov...), op bijzondere stuntelige wijze de oordopjes -hoogstwaarschijnlijk de Pixies- uit zijn Godfried Bomans gelijke hoofd weet te trekken en de sjaal los te wikkelen. Zwart als steenkool, die man, die held. Die ene man.
Betere muziekfreak, vraagbaak, lefgozer (wie durft er tegenwoordig in een gitzwarte zwembroek.....) de persoon die alles al had meegemaakt en toch al 312 jaar met dezelfde vriendin was. Dát wilden we toch allemaal? Toen....
Nu? Nu meer dan ooit. Hij schuwt het niet om op zijn tijd eens lekker tekeer gaan over het toevoegen van surrogaatsuiker in de koffie, "ijs en wederdienende" een biertje te drinken en zich weer in het lood te lachen op het Heulbalkon. En alles bij het vaderschap van 2 bloedjes van kinderen.
Respect,
Os.
Volgende keer: de rookmachine binnenshuis in de Sluiswaard, de tickets voor Lenny Kravitz, met hippe-zus-Irene naar het strand, de tank+knieschijf, "goh, we rijden 190!", zachte G, hoogdoof, Gondelvaart en die ene leuke meid bij Radio 80.
