Het was vrijdagavond en ik barstte van de poen. Het gezelschap was vergelijkbaar als bij een borrel met de jongens, slechts de jongens ontbraken.
Een collega ("collegaatje van het werk", jajajaja) waarmee ik reeds de hele dag op pad was voelde wel wat voor een fijne pils en de afspraak was gauw gemaakt; 22.00 uur op de boot. Noem het maar de boot, maar tegenwoordig kunnen we beter van een platform spreken.
Ik bedacht van te voren om ruim te laat te komen (even de hufter uithangen), maar dat plan mislukte heimelijk. Om 22.08 fietste de dame in kwestie mij in de Nassaulaan achterna waarbij direct de vraag bovenborrelde hoe lang ze al achter mij sneakte en -erger nog- wat zij gehoord heeft van de op mijn fiets gevoerde telefoongesprekken met mede-stappers elders in de provincie.
Eerste biertje zat erin en ik merkte dat het allemaal wel snor zat. Wil nu niet te enthousiast doen, maar niets viel mij tegen. Na een bepaalde tijd trokken we richting de brug om daar eens flink de handen uit de mouwen en vervolgens in de lucht te steken. Galleon, Moony, Sophie en Osseboss waren de helden op het Kantoorvloertje.
Na 69 complimenten over mijn Specsavers-aankoop geïncasseeerd te hebben viel mijn oog op een lang meisje met een fris kort shirtje en dus een blote buik. Merkwaardig, maar absoluut waar; op de plek waar je een soort van ventieltje (doorgaans navel genoemd) zou verwachten, boven de broekrand en onder het shirtje, was niets anders dan strakke huid te aanschouwen. Ik werd gek en bleef kijken. Shirtje schoof omhoog tijdens het dansen, maar niets (NIETS!) hoor. Volgens mijn berekeningen waarbij alle modellen en beschikbare formules werden ingezet moet haar navel precies tussen haar 2 B-borsten geplaatst zijn. Ik heb er verder niet naar gevraagd, zoiets doe je niet.
Ruim vóór sluitingstijd trokken de twee radioliefhebbers de brug over en stormden De Stapper binnen, want daar gebeurt het!
Pearl Jam brulde IIIIIIIIIIIIIEEEEEEEEIIIIIIIII HUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUHHHHHHHHHHHHHHHUUUUUUUUUUUHHH I'M STILL ALIIIIIIIIIVEEEEE YEEEEEEEAAAAAAHHH en ik hoorde dat het goed was.
Biertje-biertje-biertje, prima-lekker-fijn. Muziek was ok, geluidsdrukniveau gemeten in dB's te laag. GSM rilde en trilde, P JFK aan de andere kant van de lijn verontschuldigde zich niet voor verkeerd verbonden zijn, want dat was nergens voor nodig. Ook mijn-neef-is-ook-een-nicht toog naar het dranklokaal.
We schreeuwden van plezier totdat de kroegbaas zich immens gehaat maakte door de sluiting en de daaraan voorafgaande drooglegging te verkondigen. Luidkeels brulden Paul en ik dat het een homoooooooo was waarna de aangesproken man ons met veel -maar nietszeggende- woorden de deur wees.
Daar sta je dan..... des nachts op de gracht: te lam voor het wokkelstralen, maar nog prima beschikbaar voor een stukje talkradio. Een meisje kwam aangelopen en we raakten aan de praat. Uit haar linker mouw gleed onverwacht en dus schokkend vreemd een courgette. Ze begon uiterst kansloos een vaag verhaal over een kennis van een kennis van een vriendin en probeerde een verwijzing te maken naar de groenteknots die inmiddels weer keurig in de pijp van haar jasje verdwenen was.
Kansloos ja, want wij hadden allang onze eigen theorie ontwikkeld. Ik waarschuwde het meisje voor de vorm van het groene gevaarte, zo'n ding heeft serieus een voor- en achterkant!!!
We slaan track 5 en 6 over en spoelen door naar het moment waarop de eerstgenoemde dame afscheid neemt van Sipje en Sopje. 3 zoenen bij de deur en ik spreek van een geslaagde dag, avond en nacht. Prima, helemaal goed en geweldig. Misschien ben ik wel heel blij.....
Meen ik: het vrijgezellenbestaan is zo gek nog niet.
Os.