De longarts die voor haar beurt sprak of hoe een nare boodschap toch een opluchting kan zijn
Het is een vreemd gevoel. Je krijgt te horen dat je vader een ernstige ziekte heeft en toch voelt het als een opluchting. Gisteren vertelde de oncoloog dat mijn vader weliswaar ziek is, maar dat de dramatische boodschap die m'n ouders vrijdag te horen kregen van de longarts zeer voorbarig was en dat er meer onderzoek noodzakelijk is.
Wat er aan voorafging: na twee weken van bezoeken aan artsen, scans in claustrofisch makende apparaten en een slecht-nieuwsgesprek bij de huisarts gingen mijn vader en mijn moeder vorige week vrijdag nietsvermoedend naar het MCA. Daar zou een punctie worden gemaakt die meer duidelijkheid moest geven over een raar stukje weefsel aan m'n vaders rib. Zijn zesde voor de medisch geïnteresseerden. Maar in plaats van een punctie werden ze uitgenodigd bij de behandeld arts - een longarts i.o. aangezien eerst werd vermoed dat m'n vader eerst iets aan zijn longen had. De longarts viel met de deur in huis. Grofweg: ,,Ik draai er niet omheen. U heeft beenmergkanker en er is nauwelijks iets aan te doen".
De wereld van mijn ouders stortte in. Het is niet te beschrijven wat je dan denkt. Alles gaat door je heen. Van praktische dingen die dan ineens geregeld moeten worden - denk je - tot angstige toekomstvisioenen over een leven zonder ... - denk je.
Vijf dagen zaten we in een angstige onzekerheid. Die is er nog steeds, maar gisteren maakte de oncoloog daar enigszins een einde aan. Hij kraakte de conclusies van de longarts in de trant van ,,dat had ze nooit mogen zeggen'' en ,,daarvoor is meer onderzoek nodig''. De oncoloog houdt vooralsnog rekening met een vorm van kanker die non-Hodgkin wordt genoemd. En daarvoor zijn adequate behandelingen beschikbaar: het bekende rijtje chemotherapie en bestralingen. Er zijn 'uitzaaiingen' op drie plaatsen, borstbeen, rib/wervel en dijbeen.
Hoe gaat het nu verder? Over twee weken (D-day 30 augustus) krijgen we de uitslag van de punctie die de oncoloog gisteren heeft genomen. Met een mini-appelboor haalde hij een stukje weefsel inclusief bot & beenmerg uit het dijbeen van m'n vader. Dat wordt geanalyseerd en op basis daarvan kan worden bepaald wat het precies voor kanker is en wat er aan gedaan kan worden.
Het rare gevoel blijft, maar opluchting overheerst. Mijn vader is ernstig ziek, maar gelukkig (of hopelijk, dat vind ik moeilijk om te zeggen) niet zo ernstig als we vreesden.
Opmerkelijk en hoopgevend detail: in de wachtkamer kwam mijn vader een oude kennis van Egmondia tegen. ,,Snelle linksbuiten, goede techniek", volgens mijn vader (voormalig laatste man, dat toen nog Ausputzer werd genoemd) later. De voormalig linksbuiten, nu actief bij Hugo Boys in Heerhygowaard, had een afspraak bij de oncoloog omdat hij wilde laten controleren of ie nog last had van een vorm van kanker die hij een tijd geleden in zijn lichaam had.
Non-Hodgkin. Twaalf jaar geleden.
Het is een vreemd gevoel. Je krijgt te horen dat je vader een ernstige ziekte heeft en toch voelt het als een opluchting. Gisteren vertelde de oncoloog dat mijn vader weliswaar ziek is, maar dat de dramatische boodschap die m'n ouders vrijdag te horen kregen van de longarts zeer voorbarig was en dat er meer onderzoek noodzakelijk is.
Wat er aan voorafging: na twee weken van bezoeken aan artsen, scans in claustrofisch makende apparaten en een slecht-nieuwsgesprek bij de huisarts gingen mijn vader en mijn moeder vorige week vrijdag nietsvermoedend naar het MCA. Daar zou een punctie worden gemaakt die meer duidelijkheid moest geven over een raar stukje weefsel aan m'n vaders rib. Zijn zesde voor de medisch geïnteresseerden. Maar in plaats van een punctie werden ze uitgenodigd bij de behandeld arts - een longarts i.o. aangezien eerst werd vermoed dat m'n vader eerst iets aan zijn longen had. De longarts viel met de deur in huis. Grofweg: ,,Ik draai er niet omheen. U heeft beenmergkanker en er is nauwelijks iets aan te doen".
De wereld van mijn ouders stortte in. Het is niet te beschrijven wat je dan denkt. Alles gaat door je heen. Van praktische dingen die dan ineens geregeld moeten worden - denk je - tot angstige toekomstvisioenen over een leven zonder ... - denk je.
Vijf dagen zaten we in een angstige onzekerheid. Die is er nog steeds, maar gisteren maakte de oncoloog daar enigszins een einde aan. Hij kraakte de conclusies van de longarts in de trant van ,,dat had ze nooit mogen zeggen'' en ,,daarvoor is meer onderzoek nodig''. De oncoloog houdt vooralsnog rekening met een vorm van kanker die non-Hodgkin wordt genoemd. En daarvoor zijn adequate behandelingen beschikbaar: het bekende rijtje chemotherapie en bestralingen. Er zijn 'uitzaaiingen' op drie plaatsen, borstbeen, rib/wervel en dijbeen.
Hoe gaat het nu verder? Over twee weken (D-day 30 augustus) krijgen we de uitslag van de punctie die de oncoloog gisteren heeft genomen. Met een mini-appelboor haalde hij een stukje weefsel inclusief bot & beenmerg uit het dijbeen van m'n vader. Dat wordt geanalyseerd en op basis daarvan kan worden bepaald wat het precies voor kanker is en wat er aan gedaan kan worden.
Het rare gevoel blijft, maar opluchting overheerst. Mijn vader is ernstig ziek, maar gelukkig (of hopelijk, dat vind ik moeilijk om te zeggen) niet zo ernstig als we vreesden.
Opmerkelijk en hoopgevend detail: in de wachtkamer kwam mijn vader een oude kennis van Egmondia tegen. ,,Snelle linksbuiten, goede techniek", volgens mijn vader (voormalig laatste man, dat toen nog Ausputzer werd genoemd) later. De voormalig linksbuiten, nu actief bij Hugo Boys in Heerhygowaard, had een afspraak bij de oncoloog omdat hij wilde laten controleren of ie nog last had van een vorm van kanker die hij een tijd geleden in zijn lichaam had.
Non-Hodgkin. Twaalf jaar geleden.
